Herman van Nazareth

 

Herman van Nazareth (1936) begint met het maken van bronzen expressionistische figuren in een gedrongen, massieve vormgeving. Nagenoeg tegelijk ontstaan ook andere abstract-constructieve composities waarin een rustige, meer evenwichtige, zuiver sculpturale vormgeving de voorrang kreeg op de impulsieve beelding. In 1975 kiest Herman van Nazareth resoluut voor harde steensoorten met een uitgesproken zin voor het edele marmer. We zien bol- en eivormen, die boven, onder en zijdelings gesneden worden, zodat cirkel- of ellipsvormige segmentvlakken ontstaan. In de oppervlaktebehandeling wordt dit genuanceerd door uitstulpingen, respectievelijk uithollingen met een vloeiend ritmisch verloop. Opmerkelijk is de minutieuze precisie die de kunstenaar aan de dag legt bij het houwen, slijpen en polieren. Omstreeks het einde van de jaren '80 zoekt hij een nieuw medium. Geleidelijk groeien uit ijzer, rood koper en staal de nieuwe sculpturen. De ruimtelijke opbouw van deze sculpturen steunt niet meer op de bol, cirkel of ellips maar uitsluitend op de rechtlijnigheid van de vlakke metaalplaat: in vierkant of rechthoek, soms in driehoek gesneden, wordt de plaat tot kubus of balk omgevormd.

Balans/Illusie (19)

vannazareth@skynet.be