Herman van Nazareth

Met de geestdrift, voortkomend uit het bewustzijn, ging Herman van Nazareth in de jaren ’60 aan het werk met het schilderen van stillevens. In Zuid-Afrika krijgt Herman Van Nazareth ook de smaak te pakken van het bronsgieten. Aan de Michaelis School of Fine Art in Kaapstad, waagt hij zich met succes aan de beeldhouwkunst. Eerst met robuuste, expressionistische ruwe vormen en figuren, later met abstract-constructieve composities. Zijn beelden weerspiegelen getormenteerdheid, bitterheid en opstandigheid. Door de sterk doorgevoerde vormvereenvoudiging, weerspiegelen zijn figuren niet alleen het identiteitsloze van de mens, maar tevens diens machteloosheid in een gewelddadige maatschappij. Terug in België ontdekt hij de voldoening van het bewerken van ruwe, massieve marmer, een materie die hij met een aan de volmaaktheid grenzende techniek, een subtiel gevoel voor esthetiek en een onuitputtelijke verbeelding weet te ontwikkelen tot een ‘nieuwe materie’, eenvoudig, maar verruimend van vorm en geest. Uit koper, ijzer en corten-staal groeit een nieuwe monumentale, geometrische figuratie, eenvoudig van opbouw maar met een felle, overduidelijke signaalwaarde in het door een betonnen wegeninfrastructuur gesatureerd landschap. Door het vormevenwicht, de duidelijke herkenbaarheid en de vakkundige afwerking is zijn monumentaal oeuvre als het ware uitgegroeid tot een kunstzinnig landmerk in de natuur. (Albert-F. Haelemeersch)
www.hermanvannazareth.com

(18)